خانه سرخ و کوچه سرخ است و خیابان سرخ است 

باری از خون ، پهنه ی برزن و میدان سرخ است 

ده به ده ، پرچم خشم است که بر می خیزد 

مزرعه زرد و چپر سبز و بیابان سرخ است

تا گل خونی فریاد در این باغستان 

ساقه از ضربه ی شلاق زمستان سرخ است 

وحشتی نیست از انبوه مسلسل داران 

تا در این دشت ، غرور کینه داران سرخ است 

رو سیاه است اگر، این شب مردم کش بد 

تا دم صبح وطن ، سینه ی یاران سرخ است 

با تو سرسبزی از ایثار سیه پوشان است 

 ای مسلط، دستت از خون شهیدان سرخ است

]ایرج جنتی عطایی[