پیامبر فوق بشر بود
- ولی خودش که می گفت انا بشر مثلکم...
درسته ولی با بقیه فرق می کرد. این همه معجزه داشت
- کدوم همه؟
این همه... قرآن، شق القمر، شفای بیماران...
- اگه ابلاغ دستورات خدا رو معجزه حساب کنیم غیر از این چیز دیگه ای تو کتابهای معتبر تاریخی ثبت نشده. تازه...
تو از کجا می دونی؟ تو مگه چند تا کتاب تاریخی خوندی؟ یعنی پیامبر هیچ معجزه ای نداشت؟ تو اصلا چرا داری درباره پیامبر اینجوری حرف می زنی؟ تو چرا ...؟ تو چرا...؟
- ساکت می شم. یاد یه نفر می افتم...
" انسان عاقل در تب معجزه تراشی به کلّی عقل خود را کنار می گذارد . می داند محمد(ص) چون ساير مردم گرسنه می شد و غذا می خورد و طبعاً باز مثل مردم برای قضای حاجت بيرون می رفت . ولی در اينجا ديگر غيرت دينی به او اجازه نمی دهد خاموش نشيند، لذا مدعی می شود که هنگام قضای حاجت سنگ و درخت از جای خود حرکت می کردند و دور وی حصار می کشيدند که از نظر مردم پنهان باشد و شگفت اينکه به قوه واهمه آنان اين فرض راه نيافته است که بگويد او غذا نمی خورد تا محتاج بيرون رفتن باشد . چنانکه در آفتاب هم سايه نداشت . بدين دليل مسلّم که تمام مردم می دانستند پيغمبر غذا می خورد پس بايد معجزه را در جايی ديگر آورد تا محمد(ص) به شکل ديگری از ساير افراد بشر متمايز شود و اين تمايز نبايد در حدود امکانات بشری باشد"
قُلْ إِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ مِّثْلُكُمْ يُوحَى إِلَيَّ أَنَّمَا إِلَهُكُمْ إِلَهٌ وَاحِدٌ فَمَن كَانَ يَرْجُو لِقَاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صَالِحًا وَلَا يُشْرِكْ بِعِبَادَةِ رَبِّهِ أَحَدًا (الکهف 110)
بگو: «من فقط بشرى هستم مثل شما؛ (امتيازم اين است که) به من وحى مىشود که تنها معبودتان معبود يگانه است؛ پس هر که به لقاى پروردگارش اميد دارد، بايد کارى شايسته انجام دهد، و هيچ کس را در عبادت پروردگارش شريک نکند!
وَقَالُواْ لَن نُّؤْمِنَ لَكَ حَتَّى تَفْجُرَ لَنَا مِنَ الأَرْضِ يَنبُوعًا*أَوْ تَكُونَ لَكَ جَنَّةٌ مِّن نَّخِيلٍ وَعِنَبٍ فَتُفَجِّرَ الأَنْهَارَ خِلالَهَا تَفْجِيرًا*أَوْ تُسْقِطَ السَّمَاءَ كَمَا زَعَمْتَ عَلَيْنَا كِسَفًا أَوْ تَأْتِيَ بِاللّهِ وَالْمَلآئِكَةِ قَبِيلاً أَوْ يَكُونَ لَكَ بَيْتٌ مِّن زُخْرُفٍ أَوْ تَرْقَى فِي السَّمَاءِ وَلَن نُّؤْمِنَ لِرُقِيِّكَ حَتَّى تُنَزِّلَ عَلَيْنَا كِتَابًا نَّقْرَؤُهُ قُلْ سُبْحَانَ رَبِّي هَلْ كُنتُ إَلاَّ بَشَرًا رَّسُولاً*وَمَا مَنَعَ النَّاسَ أَن يُؤْمِنُواْ إِذْ جَاءَهُمُ الْهُدَى إِلاَّ أَن قَالُواْ أَبَعَثَ اللّهُ بَشَرًا رَّسُولاً*قُل لَّوْ كَانَ فِي الأَرْضِ مَلآئِكَةٌ يَمْشُونَ مُطْمَئِنِّينَ لَنَزَّلْنَا عَلَيْهِم مِّنَ السَّمَاءِ مَلَكًا رَّسُولاً (الاسراء 90-95)
و گفتند: «ما هرگز به تو ايمان نمىآوريم تا اينکه چشمهجوشانى از اين سرزمين (خشک و سوزان) براى ما خارج سازى... يا باغى از نخل و انگور از آن تو باشد؛ و نهرها در لابهلاى آن جارى کنى... يا قطعات (سنگهاى) آسمان را -آنچنان که مىپندارى- بر سر ما فرود آرى؛ يا خداوند و فرشتگان را در برابر ما بياورى... يا براى تو خانهاى پر نقش و نگار از طلا باشد؛ يا به آسمان بالا روى؛ حتى اگر به آسمان روى، ايمان نمىآوريم مگر آنکه نامهاى بر ما فرود آورى که آن را بخوانيم! «بگو:» منزه است پروردگارم (از اين سخنان بىمعنى)! مگر من جز انسانى فرستاده خدا هستم؟!تنها چيزى که بعد از آمدن هدايت مانع شد مردم ايمان بياورند، اين بود (که) گفتند: «آيا خداوند بشرى را بعنوان رسول فرستاده است؟!»بگو: «(حتى) اگر در روى زمين فرشتگانى (زندگى مىکردند، و) با آرامش گام برمىداشتند، ما فرشتهاى را به عنوان رسول، بر آنها مىفرستاديم!»
وَيَقُولُونَ لَوْلاَ أُنزِلَ عَلَيْهِ آيَةٌ مِّن رَّبِّهِ فَقُلْ إِنَّمَا الْغَيْبُ لِلّهِ فَانْتَظِرُواْ إِنِّي مَعَكُم مِّنَ الْمُنتَظِرِينَ (یونس 20)
مىگويند: «چرا معجزهاى از پروردگارش بر او نازل نمىشود؟!» بگو: «غيب (و معجزات) تنها براى خدا (و به فرمان او) است! شما در انتظار باشيد، من هم چون شما در انتظارم!
شب سردي است، و من افسرده
راه دوري است، و پايي خسته.
تيرگي هست و چراغي مرده.
مي كنم، تنها، از جاده عبور
دور ماندند زمن آدم ها.
سايه اي از سر ديوار گذشت،
غمي افزود مرا بر غم ها.
فكر تاريكي و اين ويراني
بي خبر آمد تا با دل من
قصه ها ساز كند پنهاني.
نيست رنگي كه بگويد با من
اندكي صبر، سحر نزديك است.
هر دم اين بانگ برآرم از دل:
واي، اين شب چقدر تاريك است!
خنده اي كو كه به دل انگيزم؟
قطره اي كو كه به دريا ريزم؟
صخره اي كو كه بدان آويزم؟
مثل اين است كه شب نمناك است.
ديگران را هم غم هست به دل،
غم من، ليك، غمي غمناك است.
سهراب سپهری
Five small voices answered in unison. "Okay, dad, you get the toy
رو به طیران کی خوسم گیلانِ خواباَ دینمه
فوچینم می
چوما او کوگا عذاباَ دینمه
می زنای بخواب
اَیه مراگه اَ غریبه جا
کله پیش آخرئی
روز تی مرگه خواباَ دینمه
اَمی همساده
چاکود عمارتِ سه مرتبه
مردمِ خانه
ولی من تی قوراباَ دینمه
تی کولا پَشم
ناره خنده دآره تی مشتگی
کرتاکرت هچین
تی او کفشِ بخواباَ دینمه
دانمه مورام
بزه سگه سرم نی وان بینه
هچینی سنگان
سر تی چاقو ساباَ دینمه
بشویی کاغذ
فاگیفتی نکودی بارواکونی
تا بگم بازار
منم تی چله چاباَ دینمه
اوناگم آخر
زنای خوابم مرا دس نکشی؟
می ماده بهم
خوره تو لا کیتابا دینمه
ترسمه صفیانی
بم اَجورکی شب خواب میان
تی مانستان
آدم کلّه خراباَ دینمه
همه خو مردِ
مرا گول گیدی گول ئیشتاویدی
من تی او
نمکیار بساب بساباَ دینمه
نیشته یی می
قبر سر کراَ میره آرده یاری
مورده شور
خانه تی او دس آسیاباَ دینمه
می دیلاَ
غورصه کونه هچین ئی تا سمان پلان
وختی کی سولاخ
سولاخ می پاجوراباَ دینمه
درازه روزاَ
دری صحرا مرا محل ننی
ج تووبیشتر می
کنار تی عکسه قاباَ دینمه
ئی تا روز
خانه تکانی ئی تاروز تی گوشورا
ذله یم بسکی
همش تی توندِ تاباَ دینمه
می چوقا چلکه
چلانه دودٍکه بویا دهه
تی گولاب شیشه
ولی مکّه گولاباَ دینمه
من کرا سیلی
مرا می دیمه کا سُرخادرم
در عوض بجوش
بآموک تی زرده آباَ دینمه
روزی صدبار
نیشینم عیزرائیلهِ نامه فادم
فان درم رایا
اَکه اونه جواباَ دینمه
گرمه خوابم
.... دو خوانه مرا مسافرخانه چی
ویریزم چفه
عرق می رختخواباَ دینمه
دمبدم شیطاناَ
لانت کونمه خودایا گم
اَکه پس می
نازنین احمدگوراباَ دینمه؟
من کی ماشین
نارمه موتورچینَه وراگیرم
فورانید گشتِ
جاده شکار گوراباَ دینمه
ج هورام
واگردمه شم فتاحی ورجا کَلَرم
گمجِ من رفِ
جور اربا دوشاباََ دینمه
فردایی
بپائیسم پا کُرسی جور تلارِه سر
دسه دسه بچرا
دشتگی گاباَ دینمه
بارِجیر
چارودارِ پیش کره مهتاب بشوپس
ماسوله
قاطرانِ دهن اَلاباَ دینمه
گردانم می
فانوساَ شب قلاکولِ صحرایی
اونه کاهو باغ
من کاپیش و راباَ دینمه
رقایب روزهِ
ره شم چارباغ قبرستانی پوشت
نان و حلوا
تُخس کونم اونه صواباَ دینمه
من کی باور
نکونم عومر اگه بفا بداشت
فومنِ آغوزکله
آشِخ توراباَ دینمه
وختی شید هوا
خوشیِ شهرِبجار حصیرشورا
ماسی و مارُخ
و مُمتاز و رُباباَ دینمه
دمبتو ابرِ
مانستان می دیلاَ گریه دره
دمبدم می
پاجیری روبار آباَ دینمه
یانی به ...
زاکی هوا دبه می کلّه ئی تا روز؟
فومنِ سه
شنبانه آلبالو آباَ دینمه؟
یانی به ...
کتل بنم خورشیدی قاوه خانه پیش؟
شیخالی
تاوستانِ ورفه دوشاباَ دینمه؟
پاگوشا سونت
کونی هفت شب و گازه فورشان
آخ ئی واردِه
دیهاتِ عروسی داباَ دینمه؟
ئی شکم تا
بخورم اَساَ تراَ نواستنه
فومنِ حلوا
کوچیل می دیله باباَ دینمه؟
طیرانِ خوشکله
ناناَ چیلیک زنم درجک پوشت
خیابان کلوخ
کلوخ دود کباباَ دینمه
شیونی من کی
شبان شکر خودا گوشنه خوسم
پس چی واستی
گیلانِ اَچه مَچی خواباَ دینمه؟
برگردان
فارسي
خواب آشفته
رو به تهران
که می خوابم خواب گیلان را می بینم
چشمم را می
بندم و گرفتاری آن سامان را می بینم
همسرم را در
شهر غربت خواب می بینم که بمن می گوید
آخر روزی خواب
مرگت را کنار آتش خواهم دید
او می گوید
همسایه ما آپارتمان سه طبقه ساخته
در عوض در خانه ی مردم من شاهد دروغ تو هستم
می گوید کلاهت
پشم ندارد و مشتگی ات خنده دار است
تنها صدای
سُرخوردن کفشِ بخوابت را می بینم
او می گوید میدانم چاقوی زنگاربسته ات سرِ سگ را هم نخواهد بُرید
تنها سائیدنش
را روی سنگها می بینم
او می گوید
رفتی و درس خواندی و نگفتی چیز بفروشی
تا من هم شاهد چاپیدنت در بازار باشم
به او می گویم
آخر ای زن در خواب هم مرا راحت نمیگذاری؟
دلم بهم می
خورد وقتی تو لا کتاب را می بینم
می ترسم
دیوانه شوم اینطور که شب در خوابم
مثل تو آدم
کلّه خراب را می بینم
همه با شوهر خود گل می گویند و گُل می شنوند
من فقط سائیدن
(گردوی) ترا می بینم (برای فسنجان)
نشسته ای و
برای سر قبرم برنج آرد می کنی
در خانه ی
مرده شوی آسیاب دستی ترا می بینم
دلم از غصه
مثل آبکشی می شود
وقتی که جوراب
پای خود را سوراخ سوراخ می بینم
در طول روز در
حیاط خانه ای و بمن نگاهی نداری
بیشتر از تو
در کنارم قاب عکست را می بینم
یک روز خانه
تکانی داری و یک روز شستن کثافت
خسته ام از
بسکه تلاش ترا می بینم
لباس پشمی
روستائی من چرکین است و بوی دود می دهد
امّا در گلاب
پاش تو گلاب مکّه را می بینم
من با سیلی
صورتم را سرخ نگاه می دارم
امّا در عوض
تو صفرایت بجوش می آید
روزی صدبار می
نشینم و برای عزرائیل نامه می نویسم
چشم انتظارم
چه وقت جوابش بدستم می رسد
در خواب گرم
هستم که مسافرخانه چی صدایم می کند
بر می خیزم
رختخوابم غرق در عرق است
هردم به شیطان
لعنت می فرستم و به خود می گویم
پس چه وقت
احمدگوراب آبادی نازنینم را خواهم دید؟
من که ماشین ندارم روی برترک موتورچی ها سوار می شوم
آنها میرانند
در جاده ی گشت آبادی شکارگوراب را می بینم
از همان راه
برمی گردم ودر آبادی کلرم بمنزل
دوستم
فتاحی می روم
و در داخل ظرف
گِلی او روی طاقچه اربادوشاب (شیره میوه
جنگلی)
را
می بینم
فرداهم در هال
چوبی خانه برصندلی چوبی می ایستم
و چرا کردن
گاوهای دشت را تماشا می کنم
در شبهای
مهتابی جلوتر از چارودار ...
بخار نفس
قاطران ماسوله را نگاه می کنم
فانوسم را در
شب صحرای آبادی قلعه گُل می
گردانم
تا در باغ
کاهو حلزون و آب دزدک را ببینم
در روزی که
برای مردگان خیرات خواهند داد به قبرستان چهارباغ (واقع در فومن) خواهم رفت
و نان و حلوا
قسمت خواهم کرد تا صوابی دیده باشم
من که باور نمی کنم اگر عمر وفائی داشت به
آبادی
(آغورکله ی) فومن نزد آقاشیخ ترا
خواهم
رفت
در روزهای
آفتابی وقتی برای شُستن حصیر به شهرِبجار محله ی فومن
میروند
من معصومه
ماهرخ و ممتاز و رباب را خواهم دید
دلم چونان ابرگرفته هوای گریه دارد
و هر دم
زیرپایم رودخانه ایست
یعنی می شود هوای کودکی روزی بسرم بزند
و من در سه
شنبه بازار فومن آب آلبالو ببینم؟
آیا می شود در
قهوه خانه خورشیدی بر صندلی
بر صندلی کوچک
چوبی تابستان برف و دوشابِ(معجون برف و
شیره میوه جنگلی) شیخ علی را میل کنم؟
بی آنکه اکنون طمع کرده باشی ... یک شکم سیر
از حلوای
کُنجدی فومن که باب دل من است
بخورم؟
مراسمی چون
دعوت از عروس و داماد و شب هفت بچه و مراسم بیرون آمدن دندان بچه و ختنه
آه می شود
دوباره آداب عروسی روستائیان را ببینم ...؟
در پشت پنجره
نان خشک تهران را سق میزنم (می خورم)
در حالیکه
نظاره گر انبوه دودکباب در خیابانم
شیون من که
شکرخدا شبها گرسنه می خوابم
پس چگونه است که (در تهران) خواب آشفته ی گیلان را می بینم؟
شیون فومنی
دو کودک در شهری از زمان طفلی تا به وقت پیری با هم مبادله کردندی. روزی بر سر مناره ای به همین معامله مشغول بودند. چون فارغ شدند یکی با دیگری گفت: این شهر ما سخت خرابست. دیگری گفت: شهری که پیران با برکتش من و تو باشیم، آبادانی در او بیش از این توقع نتوان داشت.
Ticking away the moments that make up a dull day
You fritter and waste the hours in an off hand way
Kicking around on a piece of ground in your home town
Waiting for someone or something to show you the way
Tired of lying in the sunshine staying home to watch the rain
You are young and life is long and there is time to kill today
And then one day you find ten years have got behing you
No one told you when to run, you missed the starting gun
And you run and you run to catch up with the sun,
but it's sinking
And racing around to come up behing you again
The sun is the same in the relative way, but you're older
Shorter of breath and one day closer to death
Every year is getting shorter, never seem to find the time
Plans that either come to naught
or half a page of scribbled lines
Hanging on in quiet desperation is the English way
The time is gone the song is over
thought I'd something more to say.
Home, home again
I like to be here when I can
When I come home coldened and tired
It's good to warm my bones beside the fire
Far away across the field
The tolling of the iron bell
Calls the faithful to their knees
To hear the softly spoken magic spells.
Pink Floyd
خاصیت چرخ و فلک همینه دیگه...
اگه تا حالا سوار نشدین حتما دیدین. کاری نداره که کی کجا نشسته
کار خودشو می کنه... هر لحظه یه جاست...
کسی که اون پایین نشسته لحظه دیگه به اوج می رسه و اونی که اون بالاست از اوج سقوط می کنه...
راست گفتن که این دنیا چرخ فلکه. گاهی آدم رو بالا می بره و گاهی هم زمین میزنه
چرخ گردون گر دو روزی بر مراد ما نرفت
دائمایکسان نماند حال دوران غم مخور
الرجال قوامون على النساء بما فضل الله بعضهم على بعض و بما أ نفقوا من أ موالهم فالصالحات قانتات حفظت للغيب بما حفظ الله و الاتى تخافون نشوزهن فعظوهن و اهجروهن فى المضاجع واضربوهن فان اطعنکم فلا تبغوا علیهن سبیلا ان الله کان علیا کبیرا.( النساء 34 )
ترجمه:
مردان ، سرپرست و خدمتگزار زنانند، بخاطر برتريهايى كه (از نظر نظام اجتماع (خداوند براى بعضى نسبت به بعضى ديگر قرار داده است و به خاطر انفاقهايى كه از اموالشان (در مورد زنان ) مى كنند، و زنان صالح آنها هستند كه متواضعند، و در غياب (همسر خود) اسرار و حقوق او را، در مقابل حقوقى كه خدا براى آنان قرار داده ، مى كنند. و (اما) آن دسته از زنان را كه از طغيان و مخالفتشان بيم داريد، پند و اندرز دهيد! و (اگر مؤ ثر واقع نشد،) در بستر از آنها دورى نماييد! و (اگر آنهم مؤ ثر نشد و هيچ راهى براى وادار كردن آنها به انجام وظايفشان جز شدت عمل ، براى وادار كردن آنها به انجام وظايفشان نبود،) آنها را تنبيه كنيد! و اگر از شما پيروى كردند به آنها تعدى نكنيد و (بدانيد) خداوند بلند مرتبه و بزرگ است (و قدرت او بالاترين قدرتهاست .)
سرپرستى در نظام خانواده
خانواده يك واحد كوچك اجتماعى است و همانند يك اجتماع بزرگ بايد رهبر و سرپرست واحدى داشته باشد، زيرا رهبرى و سرپرستى دسته جمعى كه زن و مرد مشتركا آن را به عهده بگيرند مفهومى ندارد و در نتيجه مرد يا زن ، يكى بايد (رئيس) خانواده و ديگرى (معاون) و تحت نظارت او باشد، قرآن در اينجا تصريح مى كند كه مقام سرپرستى بايد به مرد داده شود. (مردان سرپرست و نگهبان زنان هستند) (الرجال قوامون على النساء).
البته مقصود از اين تعبير استبداد و اجحاف و تعدى نيست بلكه منظور رهبرى واحد منظم با توجه به مسؤ وليتها و مشورتهاى لازم است .
اين مساءله در دنياى امروز بيش از هر زمان روشن است كه اگر هياءتى (حتى يك هيئت دو نفرى ) ماءمور انجام كارى شود حتما بايد يكى از آن دو (رئيس) و ديگرى (معاون يا عضو) باشد وگرنه هرج و مرج در كار آنها پيدا مى شود - سرپرستى مرد در خانواده نيز از همين قبيل است .
و اين موقعيت به خاطر وجود خصوصياتى در مرد است مانند ترجيح قدرت تفكر او بر نيروى عاطفه و احساسات (به عكس زن كه از نيروى سرشار عواطف بيشترى بهره مند است ) و ديگرى داشتن بنيه و نيروى جسمى بيشتر كه با اولى بتواند بينديشد و نقشه طرح كند و با دومى بتواند از حريم خانواده خود دفاع نمايد.
به علاوه تعهد او در برابر زن و فرزندان نسبت به پرداختن هزينه هاى زندگى ، و پرداخت مهر و تاءمين زندگى آبرومندانه همسر و فرزند، اين حق را به او مى دهد كه وظيفه سرپرستى به عهده او باشد.
البته ممكن است زنانى در جهات فوق بر شوهران خود امتياز داشته باشند ولى شايد كرارا گفته ايم كه قوانين به تك تك افراد و نفرات نظر ندارد بلكه نوع و كلى را در نظر مى گيرد، و شكى نيست كه از نظر كلى ، مردان نسبت به زنان براى اين كار آمادگى بيشترى دارند، اگر چه زنان نيز وظايفى مى توانند به عهده بگيرند كه اهميت آن مورد ترديد نيست .
جمله بعد اشاره به همين حقيقت است زيرا در قسمت اول مى فرمايد: (اين سرپرستى به خاطر تفاوتهايى است كه خداوند از نظر آفرينش ، روى مصلحت نوع بشر ميان آنها قرار داده) (بما فضل الله بعضهم على بعض (.
در قسمت ديگر مى فرمايد: (و نيز اين سرپرستى به خاطر تعهداتى است كه مردان در مورد انفاق كردن و پرداختهاى مالى در برابر زنان و خانواده به عهده دارند) (و بما انفقوا من اموالهم .(
ولى ناگفته پيدا است كه سپردن اين وظيفه به مردان نه دليل بالاتر بودن شخصيت انسانى آنها است و نه سبب امتياز آنها در جهان ديگر، زيرا آن صرفا بستگى به تقوى و پرهيزگارى دارد، همانطور كه شخصيت انسانى يك معاون از يك رئيس ممكن است در جنبه هاى مختلفى بيشتر باشد اما رئيس براى سرپرستى كارى كه به او محول شده از معاون خود شايسته تر است .
سپس اضافه مى كند كه زنان در برابر وظايفى كه در خانواده بر عهده دارند به دو دسته اند:
دسته اول : (صالحان و درستكاران ، و آنها كسانى هستند كه خاضع و متعهد در برابر نظام خانواده مى باشند و نه تنها در حضور شوهر بلكه در غياب او، حفظ الغيب مى كنند) (فالصالحات قانتات حافظات للغيب بما حفظ الله). يعنى مرتكب خيانت چه از نظر مال و چه از نظر ناموس و چه از نظر حفظ شخصيت شوهر و اسرار خانواده در غياب او نمى شوند، و در برابر حقوقى كه خداوند براى آنها قايل شده و با جمله (بما حفظ الله) به آن اشاره گرديده وظايف و مسؤ وليتهاى خود را به خوبى انجام مى دهند.
بديهى است مردان موظفند در برابر اين گونه زنان نهايت احترام و حق شناسى را انجام دهند.
زنان متخلف
دسته دوم : زنانى هستند كه از وظايف خود سرپيچى مى كنند و نشانه هاى ناسازگارى در آنها ديده مى شود، مردان در برابر اين گونه زنان وظايف و مسؤ وليتهايى دارند كه بايد مرحله به مرحله انجام گردد. و در هر صورت مراقب باشند كه از حريم عدالت ، تجاوز نكنند، اين وظايف به ترتيب زير در آيه بيان شده است :
مرحله اول در مورد زنانى است كه نشانه هاى سركشى و عداوت و دشمنى در آنها آشكار مى گردد كه قرآن در جمله فوق از آنها چنين تعبير مى كند: (زنانى را كه از طغيان و سركشى آنها مى ترسيد موعظه كنيد و پند و اندرز دهيد) (و اللاتى تخافون نشوزهن فعظوهن ).
و به اين ترتيب آنها كه پا از حريم نظام خانوادگى فراتر مى گذارند قبل از هر چيز بايد به وسيله اندرزهاى دوستانه و بيان نتايج سوء اين گونه كارها آنان را به راه آورد و متوجه مسؤ وليت خود نمود.
سپس مى فرمايد: (در صورتى كه اندرزهاى شما سودى نداد، در بستر از آنها دورى كنيد) (و اهجروهن فى المضاجع ).
و با اين عكس العمل و بى اعتنايى و به اصطلاح قهر كردن ، عدم رضايت خود را از رفتار آنها آشكار سازيد شايد همين (واكنش خفيف ( در روح آنان مؤ ثر گردد.
در صورتى كه سركشى و پشت پا زدن به وظايف و مسؤ وليتها از حد بگذرد و همچنان در راه قانون شكنى با لجاجت و سرسختى گام بردارند، نه اندرزها تاءثير كند، و نه جدا شدن در بستر و كم اعتنايى نفعى ببخشد و راهى جز (شدت عمل) باقى نماند (آنها را تنبيه كنيد) (و اضربوهن ).
در اينجا اجازه داده شده كه از طريق (تنبيه بدنى) آنها را به انجام وظايف خويش وادار كنند.
اشكال :
ممكن است ايراد كنند كه چگونه اسلام به مردان اجازه داده كه در مورد زنان متوسل به تنبيه بدنى شوند؟!
پاسخ :
جواب اين ايراد با توجه به معنى آيه و رواياتى كه در بيان آن وارد شده و توضيح آن در كتب فقهى آمده است و همچنين با توضيحاتى كه روانشناسان امروز مى دهند چندان پيچيده نيست زيرا:
اولا: آيه ، مساءله تنبيه بدنى را در مورد افراد وظيفه نشناسى مجاز شمرده كه هيچ وسيله ديگرى درباره آنان مفيد واقع نشود، و اتفاقا اين موضوع تازه اى نيست كه منحصر به اسلام باشد، در تمام قوانين دنيا هنگامى كه طرق مسالمت آميز براى وادار كردن افراد به انجام وظيفه ، مؤ ثر واقع نشود، متوسل به خشونت مى شوند، نه تنها از طريق ضرب بلكه گاهى در موارد خاصى مجازاتهايى شديدتر از آن نيز قايل مى شوند كه تا سرحد اعدام پيش مى رود.
ثانيا: (تنبيه بدنى) در اينجا - همانطور كه در كتب فقهى نيز آمده است - بايد ملايم و خفيف باشد بطورى كه نه موجب شكستگى و نه مجروح شدن گردد و نه باعث كبودى بدن .
ثالثا: روانكاوان امروز معتقدند كه جمعى از زنان داراى حالتى بنام تفسير (مازوشيسم) (آزارطلبى ) هستند و گاه كه اين حالت در آنها تشديد مى شود تنها راه آرامش آنان تنبيه مختصر بدنى است ، بنابر اين ممكن است ناظر به چنين افرادى باشد كه تنبيه خفيف بدنى در موارد آنان جنبه آرام بخشى دارد و يك نوع درمان روانى است .
مسلم است كه اگر يكى از اين مراحل مؤ ثر واقع شود و زن به انجام وظيفه خود اقدام كند مرد حق ندارد بهانه گيرى كرده ، در صدد آزار زن برآيد، لذا به دنبالاين جمله مى فرمايد: (اگر آنها اطاعت كنند به آنها تعدى نكنيد) (فان اطعنكم فلا تبغوا عليهن سبيلا).
] اگر هیچکدوم جواب نداد چه کار کنیم؟[
و اگر گفته شود كه نظير اين طغيان و سركشى و تجاوز در مردان نيز ممكن است پديد آيد، آيا مردان نيز مشمول چنين مجازاتهايى خواهند شد؟
در پاسخ مى گوييم آرى مردان هم درست همانند زنان در صورت تخلف از وظايف مجازات مى گردند حتى مجازات بدنى ، منتها چون اين كار غالبا از عهده زنان خارج است حاكم شرع موظف است كه مردان متخلف را از طرق مختلف و حتى از طريق تعزير (مجازات بدنى ) به وظايف خود آشنا سازد.
داستان مردى كه به همسر خود اجحاف كرده بود و به هيچ قيمت حاضر به تسليم در برابر حق نبود و على (عليه السلام ) او را با شدت عمل و حتى با تهديد به شمشير وادار به تسليم كرد معروف است .
و در پايان مجددا به مردان هشدار مى دهد كه از موقعيت سرپرستى خود در خانواده سوءاستفاده نكنند و به قدرت خدا كه بالاتر از همه قدرتها است بينديشند (زيرا خداوند بلند مرتبه و بزرگ است) (ان الله كان عليا كبيرا).
آقا من اومدم
میدونم که دلتون خیلی برام تنگ شده بود (آره جون خودم). بعد از مدتها یه فرصتی دست داد تا دوباره دست به کیبورد ببرم و شما رو نصیحت کنم که از سرگذشت من عبرت بگیرید.
از اولش شروع می کنم که چطور شد ما اومدیم گمبرون.
آقا قضیه اینه که ما پس از 45 روز خدمت مقدس در پادگانی به فاصله نیم ساعت از منزل قرار شد که ادامه خدمت مقدس را در اتاقی در کنار منزل مقدس به اتمام برسانیم. از آنجا که ما یک خانواده بسیار کلفت (KOLOFT) و جزء پارتی دارهای سرشناس می باشیم مسئولان عالی رتبه نظام ارادت خاصی نسبت به ما داشته و با قرار دادن یک خط کش روی نقشه کشور مقدسمان و رسم یک خط از شمال به جنوب، محل خدمت مقدس را در انتهای پاره خط مزبور تعیین نموده و جامعه علمی کشور را داغدار کردند.
به هر حال و به هر جان کندنی بود خود را به گمبرون رساندیم. بماند که در راه چه مصیبتها متحمل گشته و با انواع و اقسام مرکبها و عبور از بیابانها و کوهها و دره ها به اینجا رسیدیم.
روز اول:
به منزل بابک آبای که از قبل منتظر ورود پر شکوه ما بود وارد گشته و استراحت نمودیم.
روز دوم:
خود را به یگان مربوطه معرفی کرده و با استقبال گرم آنان مواجه شدم. البته این مواجهه با گرما به محض خارج شدن از درب منزل اتفاق افتاد و تا یگان مربوطه و بعد از آن نیز ادامه داشت.
از آنجا که مسئولین عالی رتبه محل خدمت بنده را در یک جای گلابی تعیین کرده بودند یگان مزبور از قبول این امر امتناع می ورزید تا پسرخاله خودشان را در این جای گلابی نگه دارند و مرا به محل نی انداختن اعراب منتقل نمایند.
خلاصه پس از مقداری آبای بازی و دیپلماسی و تذکر دادن تصمیم مسئولین عالی رتبه و آوردن چیزهایی جلوی چشمشان ما در این مکان گلابی تثبیت شدیم.
روز سوم:
مسئولین مربوطه از من خواستند تا در این مکان گلابی چرخی زده و مراتب خوشامد خودم از هر بخش را به اطلاع آنان برسانم تا آنان نیز با توجه به علاقه بنده حالی به من داده و مرا سر جای مربوطه بنشانند.
پس از سه روز چرخ زدن:
از آنجا که من مطمئن بودم که روسای مربوطه مرا سر جای مربوطه خواهند نشاند بنابراین در این برهه حساس نیز با مقداری آبای بازی و دیپلماسی فعال سر جای مربوطه خودم قرار گرفتم و مسئولین مربوطه را سر جای مربوطه نشاندم.
جای مربوطه:
جای مربوطه عبارت است از یک اتاق شیک همراه با دو عدد کولر و سه نفر آدم و سه فقره کامپیوتر و به مقدار لازم میز و صندلی و یک فروند رادیو.
سهم من از جای مربوطه:
یک عدد میز و صندلی چرخونکی و یک عدد مونیتور درسفته (dorsofteh=shendereh) و یک کامپیوتر تقریبا خوب با پردازشگر دوتایی و حافظه در حد بالای گیگ.
خلاصه الان بعد از مدتها تصمیم گرفتم تا چند خطی بنویسم و شما رو از سلامتی خودم مطلع کنم.
در پست های بعدی بیشتر از اینجا می نویسم.
پ.ن.
1. سوال موال داشتید بپرسید.
2. جنس منس خواستید بگید.
آقا جبر روزگار داره من رو با خودش می بره. من به زودی از یک بندر شمالی به یک بندر جنوبی نقل مکان می کنم. این نقل مکان اگرچه دردسرها و سختیهایی داره و باعث به هم ریختن برنامه ها و اهداف بلند مدتم میشه ولی همراه با جذابیتهایی هم هست.
آب و هوای حاره ای
میوه های استوایی
چهره های استوایی
نزدیک شدن به دوبی!
و...
به هر حال این هم خاطره ای هست و میگذره...
منتظر سفرنامه و خاطرات بندر باشید
جانان من بر خیزو اهنگ سفر کن گر تیغ بارد،گو ببارد ،جان سپر کن
جانان من بر خیز بر جولان برانیم زان جا به جولان تا خط لبنان برانیم
ان جا که هر سو صد شهید خفته دارد ان جا که هر کویش غمی بنهفته دارد
جانان من اندوه لبنان کشت ما را بشکست داغ دیر یاسین پشت ما را
باید به مژگان رُفت گرد از طور سینین باید به سینه رفت زین جا تا فلسطین
پ.ن:
اینها رو همون دوستی برام فرستاده که همیشه email های جالب می فرسته...
پیشنهاد می شود پلیس امنیت اجتماعی یک سری هم به کشور دوست و برادر و مسلمان و نیازمند کمک لبنان بزند.
من می خوام برم لبنااااااااان....
جالب است بدانید که سنگسار زانی نه در قرآن آمده و نه در سنت قطعیه و جز چند حدیث کاملا مشکوک و معارض، مستند دیگری ندارد.
1- رجم بر خلاف آیه دوم سوره نور است که می فرماید:" مرد و زن زانی را صد ضربه شلاق بزنید." اگر کیفر زنای محصنه رجم باشد باید در قرآن به آن تصریح شود. چراکه زنای محصنه فجیع تر و هولناکتر و ضربه اش به نهاد خانواده بیشتر است. وانگهی واژه "الزانی" و "الزانیه" به دلیل لام شامل هر زناکاری می شود.
2- رجم در تعارض آشکار با آیه 25 سوره نساء است که می فرماید اگر کنیزی را به همسری گرفتید و مرتکب زنای محصنه شد مجازاتش نصف مجازات زن آزاده است. اگر مجازات زنای محصنه سنگسار و اعدام باشد این آیه معنا نخواهد داشت چون نصف اعدام معنا ندارد.
3- قرآن در آیه 30 سوره احزاب می فرماید " ای زنان پیامبر اگر شما مرتکب فحشا شوید مجازاتتان دو برابر خواهد بود". اگر مجازات زنای محصنه سنگسار باشد دو برابر معنا پیدا نمی کند. معلوم می شود مجازان زنای محصنه همان صد ضربه شلاق است که در مورد کنیز نصف و در مورد زنان پیامبر دو برابر می شود.
4- در سوره نور بعد از اینکه می فرماید زن و مرد زنا کار را صد ضربه شلاق بزنید و برای اثبات زنا چهار شاهد لازم است، می فرماید: اگر زن زنا کار بود و شوهرش شاهد نداشت، شوهر باید چهار مرتبه شهادت دهد و در مرتبه پنجم بگوید لعنت خدا بر من اگر دروغ بگویم.
اگر مرد این کار را در دادگاه انجام دهد حد زنا یعنی همان صد ضربه شلاق که در سه آیه قبل ذکر شد بر زن ثابت خواهد شد. سپس می فرماید: "و یدروا عنها العذاب ان تشهد اربع شهادات بالله انه لمن الکاذبین..." یعنی اگر زن هم چهار مرتبه شهادت بدهد که مرد دروغ می گوید و در مرتبه پنجم بگوید غضب خدا بر من اگر شوهرم راست بگوید، در آن صورت همان مجازات فوق الذکر از زن برداشته خواهد شد. کاملا مشخص است که کلمه "العذاب" اشاره به همان مجازاتی است که در آیات قبلی از آن سخن گفته شده است. بنابراین مجازات زنای محصنه همان صد ضربه شلاق است.
5- در آیه 15 سوره نسا می فرماید از میان زنان شما کسانی را که مرتکب فحشا می شوند در خانه هایتان حبس کنید تا بمیرند یا آنکه خدا راهی به نفعشان مقرر سازد. جمله " او یجعل الله لهن سبیلا" اشاره به مجازات صد ضربه شلاق است که خداوند بعدا در سوره نور بیان کرده است. اگر مجازات زنای محصنه سنگسار و اعدام باشد که بعدها نه در قرآن بلکه در سنت بیان می شود عبارت " او یجعل الله لهن سبیلا" درست نخواهد بود. چرا که این جمله حاکی از مجازاتی است که از حبس ابد که حکم قبلی بود، خفیف تر است و راه خلاصی برای زنان به شمار خواهد آمد.
6- رجم در تعارض آشکار با آیه 32 سوره مائده است که می فرماید فقط دو نفر مستحق قتل اند. قاتل و مفسد فی الارض
7- رجم کشتن توام با شکنجه است که در اسلام از آن نهی شده است.
8- گناه ارتداد به مراتب شدیدتر از زنا است ولی زن مرتد اعدام نمی شود س چرا زن زناکار مستحق اعدام باشد آن هم ار نوع سنگسار!
9- در قرآن انواع گناهان از جمله دزدی، آدمکشی، کم فروشی و ... ذکر شده است ولی نسبت به زنا بیش از هر گنها دیگری سخن رفته است.
به زنا نزدیک نشوید.
زناکار را شلاق بزنید.
اتهام زنا را نپذیرید مگر با چهار شاهد.
اگر متهم چها شاهد نیاورد او را هشتاد ضربه شلاق بزنید و شهادتش را دیگر نپذیرید.
شوهر برای اثبات زنا در مورد همسرش باید چهار مرتبه شهادت دهد.
زن نیز اگر چهار مرتبه شهادت دهد که شوهرش دروغ می گوید مجازات نمی شود.
ازدواج با زناکار حرام است.
و ...
با آنکه بسیاری از احکام زنا به تفصیل مطرح شده است چطور ممکن است از مجازات زنای محصنه که ضرر و زیانش صدها برابر زنای غیر محصنه است به به کلی اساس خانواده را منهدم و نسب اشخاص را ضایع می کند حتی به اشاره سخنی نرود ولی مجازات زنای غیر محصنه در قرآن بیان شود؟
اینکه سنگسار از چه زمانی در جامعه بشری معمول شده است نیاز به تحقیق دارد اما می توان گفت سنگسار یک رسم یهودی است. البته در تورات هیچ آیه مشخصی در مورد سنگسار زانی وجود ندارد و لی مجازات رابطه جنسی خارج از ازدواج از نظر تورات مرگ است:" مردی که با زن همسایه اش زنا کند باید بمیرد. هم او و هم شریک جرمش".
عهد جدید از شیوه سنگسار به عنوان رسم قدیم یهود پرده بر می دارد:" یهودیان سنگ برداشتند تا او را سنگ باران کنند"
اگر با توجه به نص انجیل قضاوت کنیم به نظر می رسد که حضرت عیسی این رسم یهودی را ملغی کرده است.
" ناگاه کاتبان و فریسیان زنی را که در حین زنا دستگیر شده بود نزد او آوردند و او را مجبور کردند که بر پای بایستد به نوعی که در معرض دید کامل همگان باشد. آنان به مسیح گفتند ای بزرگوار این زن را در حین ارتکاب زنا گرفته ایم و موسی در کتاب قانون به ما فرمان داده است که این قبیل زنان باید سنگسار شوند. تو چه می گویی؟
اما مسیح به آنان گفت هر که از شما گناه نکرده است نخستین سنگ را بر او بیاندازد.
پس چون شنیدند از پیرترینشان شروع کردن تا به آخر یکی پس از دیگری بیرون رفتن. عیسی تنها ماند با آن زن که همچنان سر پای ایستاده بود. پس عیسی قد بر افراشت و جز آن زن هیچکس را ندید.
عیسی به بالا نگریست و گفت ای زن آنان کجا شدند؟ هیچکس تو را محکوم نکرد؟
زن پاسخ داد نه جناب.
عیسی گفت من هم تو را محکوم نمی کنم و بازگرد و دیگر گرد گناه مگرد"
پطروشفسکی مولف کتاب " اسلام در ایران" می گوید رسم سنگباران زنان و مردان زناکار در ایران نخستین بار توسط فقهای اهل سنت ( شافعیان و حنیفیان) به اجرا گذارده شده است.
در قرآن حداقل شانزده آیه درباره زنا وجود دارد ولی در هیچ مورد نه برای زنای محصنه مجازات مرگ تعیین شده و نه به سنگسار اشاره شده است. وقتی می پرسیم چرا آیه ای راجع به سنگسار وجود ندارد برخی از عوام بز عایشه را مقصر می دانند. آنان از قول عایشه نقل می کنند که پیامبر آیه های قرپان را زیر بالش و تشک پنهان می کرد. از جمله آن آیات یکی هم آیه مربوط به سنگسار بود. عایشه گفت مشغول کفن و دفن رسول الله بودیم و بزی آمد و آیه رجم را از زیر تشک بیرون کشید و خورد.
بر اساس حدیثی دیگر خاخام های یهودی به خاطر آنکه محمد(ص) را آزمایش کنند یک زن و مرد یهودی متاهل را که زنا کرده بودند نزد او فرستادند. آنان با خود قرار گذاشتند که اگر محمد آن دو را به خوردن تازیانه محکوم کند از وی به عنوان یک سلطان اطاعت کنند و اگر آن دو را سنگسار کند از او به عنوان یک پیامبر تبعیت کنند. پیامبر دستور داد تا هر دو را سنگسار کنند. در جریان سنگسار مرد مرد مرتبا خود را سپر معشوقه اش قرا می داد تا او را از سنگباران حفظ کند ولی سرانجام هر دو کشته شدند.
این روایت هر چند جعلی است ولی تاثیر سنت های تحریف شده یهود را بر شریعت اسلامی نشان می دهد. شباهت اسلام و یهود تا حدی است که برخی اسلام را همزاد یهودیت می دانند.
برگرفته از کتاب "عقل فقهی" نوشته عباس یزدانی
از شخصیت فاطمه سخن گفتن بسیار دشوار است . فاطمه ، یك زن بود ، آن چنان كه اسلام می خواهد كه زن باشد . تصویر سیمای او را پیامبر خود رسم كرده بود و او در كوره های سختی و فقر و مبارزه و آموزش های عمیق و شگفت انسانی خویش پرورده و ناب ساخته بود .
وی در همه ی ابعاد گوناگون « زن بودن » نمونه شده بود .
مظهر یك « دختر » ، در برابر پدرش .
مظهر یك « همسر » ، در برابر شویش .
مظهر یك « مادر » ، در برابر فرزندانش .
مظهر یك « زن مبارز و مسئول » ، در برابر زمانش و سرنوشت جامعه اش .
...
نمی دانم چه بگویم ؟ بسیار گفتم و بسیار ناگفته ماند .
در میان همه ی جلوه های خیره كننده ی روح بزرگ فاطمه ، آنچه بیش از همه برای من شگفت انگیز است این است كه فاطمه همسفر و همگام و هم پرواز روح عظیم علی است .
...
نمی دانم از او چه بگویم ؟ چگونه بگویم ؟
خواستم از « بوسوئه » تقلید كنم ، خطیب نامور فرانسوی كه روزی در مجلسی با حضور لوئی از « مریم » سخن می گفت .
گفت : هزار و هفتصد سال است كه همه ی سخنوران عالم درباره ی مریم داد سخن داده اند.
هزار و هفتصد سال است كه همه ی فیلسوفان و متفكران ملت ها در شرق و غرب ، ارزش های مریم را بیان كرده اند .
هزار و هفتصد سال است كه شاعران جهان در ستایش مریم همه ی ذوق و قدرت خلاقه شان را به كار گرفته اند .
هزار و هفتصد سال است كه همه ی هنرمندان ، چهره نگاران ، پیكره سازان بشر ، در نشان دادن سیما و حالات مریم هنرمندی های اعجازگر كرده اند .
اما مجموعه ی گفته ها و اندیشه ها و كوشش ها و هنرمندی های همه در طول این قرن های بسیار ، به اندازه ی این كلمه نتوانسته اند عظمت های مریم را بازگویند كه :
« مریم مادر عیسی است . »
و من خواستم با چنین شیوه ای از فاطمه بگویم . باز درماندم :
خواستم بگویم : فاطمه دختر خدیجه ی بزرگ است .
دیدم كه فاطمه نیست .
خواستم بگویم كه : فاطمه دختر محمد (ص) است .
دیدم كه فاطمه نیست .
خواستم بگویم كه : فاطمه همسر علی است .
دیدم كه فاطمه نیست .
خواستم بگویم كه : فاطمه مادر حسنین است .
دیدم كه فاطمه نیست .
خواستم بگویم كه : فاطمه مادر زینب است .
باز دیدم كه فاطمه نیست .
نه ، این ها همه هست و این همه ی فاطمه نیست .
فاطمه ، فاطمه است.
]دکتر علی شریعتی[
در این ایام پیرامون مساله وفات یا شهادت حضرت فاطمه(ع) سخن بسیار گفته شده. با مطالعه مقالات و تاریخ نگارهایی که معتقدان به شهادت آن حضرت درباره این مساله ارائه می دهند همواره سه نکته مورد تاکید قرار می گیرد.
1ـ عصمت حضرت زهرا (عليها السلام) در لسان پيامبر (صلى الله عليه وآله)
2ـ احترام خانه آن حضرت در قرآن و سنت.
3ـ هتك حرمت خانه آن حضرت پس از درگذشت پدر بزرگوارش.
و احادیث و روایات بسیاری از منابع شیعه و سنت در تایید این موارد آورده می شود و از آنجا به این نتیجه می رسند که حضرت فاطمه(ع) به شهادت رسیده است.
با مطالعه مقالات فوق و قبول اسناد و مدارک ارائه شده هنوز هم سوالاتی ذهن مرا به خود مشغول کرده است.
1- نارضایتی حضرت فاطمه(ع) از انتخاب ابوبکر به عنوان خلیفه و نیز اوضاع سیاسی آن زمان و حمایت از همسرش حضرت علی (ع) کاملا منطقی و مورد قبول است. روایاتی که از دلگیر بودن آن حضرت از ابوبکر و عمر حکایت دارند هم کاملا منطقی و مورد قبول به نظر می رسند. آیا این مساله که آن حضرت از اوضاع آن روز ناراضی بوده و چشم از جهان فرو بستند و خلفا موجبات ناراحتی ایشان را فراهم کردند دال بر شهادت آن حضرت می شود؟
2- رفتن به در خانه حضرت علی(ع) برای گرفتن بیعت و حاضر نشدن آن حضرت به قبول خلافت ابوبکر و ایجاد خشونت برای گرفتن بیعت و تهدید و ...و هتک حرمت خانه آن حضرت هم منطقی به نظر می رسد. این مساله هم موجبات تالم خاطر حضرت فاطمه را فراهم آورد که تصور چنین امری در حال حاضر نیز مایه نگرانی است که چندین مرد تنومند به خانه ای هجوم برند و از زن خانه بخواهند همسرش را تحویل دهد. ولی آیا مفهومی که برای شهادت متصوریم این است؟
3- مساله برخورد در به پهلوی حضرت فاطمه و یا ضربه زدن عمر به آن حضرت تنها در یک مرجع از مراجع مورد استناد بیان شده و آن هم "ابن أبى دارم" در كتاب «ميزان الاعتدال» آورده است. همین مساله موجب ایجاد سوالات دیگری می شود.
3-1- در آن زمان قبل از به دنیا آمدن نوزاد چگونه می دانستند که نوزاد پسر است و آن را محسن نام گزاری کردند؟
3-2- مطرح می کنند که پیامبر با علم لدنی می دانسته و طفل را نام گزاری کرده است. با توجه به روایاتی که این جانب به آنها شک دارم و بیان می کنند که پیامبر سر و روی نوه خود حسین(ع) را می بوسیدند و خبر از واقعه کربلا می دادند، چگونه از این مساله سخنی به میان نیاوردند؟
3-3- رفتار حضرت علی(ع) پس از این ماجرا با قاتلین فرزندش چگونه بود؟ چگونه قتل نوه رسول خدا را بدون پاسخ گذاشتند؟
4- با توجه به اینکه از زمان وقوع این حوادث (وفات پیامبر اسلام) تا وفات حضرت فاطمه بیش از سه ماه می گذرد ( با توجه به تقویم) آیا در این سه ماه روایتی از در بستر بیماری بودن حضرت فاطمه ناشی از این حوادث در دست داریم؟
از دوستان متفکر و عالم تقاضا دارم نظرات و رهنمودهایشان را از این جانب دریغ نفرمایند...
این عکس رو یکی از دوستام برام فرستاد
عنوان e mail اش هم بود Perfect Mother!
من که نمی دونم چی بگم.
شما چی؟
بخش اول: حسینعلی منتظری، قائم مقام رهبری
"خبرگان جلسه اي تشكيل داده بودند و خودشان اين را پيشنهاد كرده بودند، گو يا آقاي هاشمي و آقاي خامنه اي و بعضي افراد ديگر كارگردان بوده اند، اين طور هم نبوده كه بيايند راي بدهند كه ما فلاني را انتخاب كرديم، ظاهرا چنين حقي هم نداشتند، چون خبرگان براي اين بوده كه در صورتي كه براي رهبر پيش آمدي بشود رهبر معين بكنند، به عنوان قائم مقام در قانون اساسي چيزي پيش بيني نشده بود، كار آنها هم به عنوان تعيين و نصب نبوده، آنها گفته بودند همان طور كه امام مورد توجه ملت بود و ملت به ايشان علاقه داشتند بعد از امام هم آن كس كه ما اطلاع داريم مورد توجه ملت است و ملت به او علاقه دارند فلاني است، بنابر اين عملا ايشان به عنوان رهبر آينده مشخص است، در واقع خبر داده بودند از اينكه ايشان همان محبو بيت امام را در ميان مردم دارند و مورد علاقه و تاييد مردم هستند، و مضمون مصو به و اطلاعيه مجلس خبرگان در اين مورد نيز همين بود، گفته بودند ايشان اين مزايا را دارند، و هر كس صحبتهايي كرده بود،از نظر علم،از نظر سياست و...; و بنا بوده كه اين تصميم مخفي باشد، من هم از اين جريان خبر نداشتم، اما امام جمعه قزوين آقاي باريك بين در نماز جمعه قزوين قضيه را فاش ميكند و بعد از ايشان آقاي هاشمي هم در نماز جمعه تهران مطرح ميكند; من واقعا با اين معنا مخالف بودم براي اينكه بايد ميگذاشتند كه اين مساله مسير طبيعي خود را طي ميكرد، گذشته از اينكه اين مطلب چه بسا توهين به امام تلقي ميشد و شايد هم باعث تحريك مراجع و بزرگان ميگرديد، و اين كار درستي نبود كه ما عده اي را تحريك كنيم و نسبت به ما مخالف شوند، همان گونه كه آقاي حاج سيد صادق روحاني دوروز در جلسه درسشان راجع به اين موضوع صحبت كرده بودند كه چرا مثلا خبرگان اين تصميم را گرفته اند، ديگران هم اگر اعتراضي نكردند در ذهنشان لابد چنين چيزهايي بوده است . در همين رابطه من در همان زمان كه زمزمه اين مسائل بود يعني در مورخه 1364/6/30 نامه اي به آيت الله مشكيني كه رئيس مجلس خبرگان بود نوشتم، به مرحوم آيت الله حاج شيخ عباس ايزدي امام جمعه نجف آباد و آيت الله طاهري امام جمعه اصفهان نيز مخالفتم را ابراز داشتم و جدا از آنان خواستم با دوستان صحبت كنند; من واقعا با تعيين خود مخالف بودم، اين سبب شد كه توقعات بيشتري متوجه من شود و از آن طرف كاري هم كه دست من نبود، براي بعضي آقايان هم ممكن بود اين سئوال پيش بيايد كه آخر به چه ملاكي ؟ و با چه مجوزي ؟ بالاخره خوب بود مسائل به شكل طبيعي پيش ميرفت، بعد هم كه خبرگان بودند هر چه را كه مصلحت ميدانستند عمل ميكردند، به نظر من تعيين قائم مقام كار درستي نبود و به ضرر من و ضرر كشور هم تمام شد."
بسم الله الرحمن الرحيم
حضور محترم برادر ارجمند آيت الله مشكيني رياست مجلس خبرگان دامت بركاته
پس از سلام و آرزوي موفقيت براي جنابعالي و اعضاء محترم مجلس خبرگان دامت بركاتهم بحق محمد و آله الطاهرين، به عرض ميرساند از قرار مسموع در جلسه اي كه چند ماه قبل در رابطه با اصل 107 قانون اساسي و تعيين شرايط و خصوصيات براي رهبر آينده تشكيل شده صحبت از حقير فقير سراپا تقصير به ميان آمده و تصميم نهائي به جلسه آينده موكول شده است . اينجانب با ايمان و احترام نسبت به آقايان محترم و موقعيت خطير و قانوني مجلس خبرگان تذكرا عرض ميكنم كه در شرائطي كه بحمد الله و منته رهبر بزرگ اسلام و انقلاب حضرت امام خميني مدظله العالي با برخورداري كامل از نعمت صحت و سلامت و توفيقات الهي در رهبري انقلاب و كشور موفق و مشمول الطاف خاصه خداي منان و دعاي خير حضرت ولي عصر (عجل الله تعالي فرجه) ميباشند و با وجود شريف حضرات علماء اعلام و مراجع تقليد دامت بركاتهم در چنين شرائطي مطرح نمودن شخص مخلص شايسته و صلاح نبوده است . ما همه اميد وافر داريم و در دعاهاي خود از خداي منان پيوسته خواسته و ميخواهيم كه خداوند متعال تا ظهور حضرت ولي عصر ارواحنا له الفداء به رهبر بزرگ انقلاب طول عمر و سلامتي كامل عنايت فرمايد تا ديگر نيازي به تعيين يا اعلام خبرگان معظم نباشد. وانگهي تعيين شخص، آن هم من طلبه، يك نحو اهانت نسبت به معظم له و حضرات آيات عظام تلقي ميشود، و طول عمر و قصر عمر دست خداست و نبايد ملاك قضاوت باشد. البته بحث كلي مانعي ندارد ولي بحث شخصي ظاهرا به مصلحت نيست . والسلام عليكم جميعا و رحمه الله و بركاته
حسينعلي منتظري
بسم الله الرحمن الرحيم
خبرگان امت به موجب تكليف مصرح در مصو به روز 64/4/24 مجلس خبرگان و به عنوان مقدمه عقليه لازم براي عمل به اصل 107 قانون اساسي، فقيه عاليقدر و مجاهد حضرت آيت الله منتظري دامت بركاته را به عنوان مصداق كامل قسمت دوم اصل مزبور تعيين ميكنند.
بخش دوم: برکناری از قائم مقامی
"به نظر من اعلام رسمی قائم مقامی هم خلاف سیاست انقلاب بود و هم خلاف سیاست روحانیت و هم به ضرر شخص من. انتظارات مردم را نسبت به من افزایش داد و مرا مورد حساسیت بدخواهان و از طرف دیگر کاری هم دست من نبود و بی جهت موجب ناراحتی یک عده ای شد... خبرگان هم مرا به عنوان قائم مقامی نصب نکردند بلکه آنان مصداق این اصل 107 قانون اساسی را مشخص کرده بودند... بعد هم خبرگان در جلسه ای نشستند و مرا عزل کردند. البته تحت این عنوان که استعفای فلانی را پذیرفتیم."
"نامه مورخه 68/1/6 منسوب به امام نامه تندی بود. اگرچه خود آنها بعدا از دفتر امام تلفن کردند و از قول امام گفتند که به هیچ وجه منتشر نشود و آقای نوری پشت تلفن گفت که بیت امام می گویند "ما این نامه را پاره کردیم شما هم پاره کنید. اگر این نامه به دست کسی افتاد از بیت شما به دست افراد رسیده است." ولی بعد به چند نحو بین افراد پخش شد که هیچ کدام جز یکی از آنها مطابق اصل نامه نبود. البته اگر این نامه منتشر می شد این طور نبود که فقط به ضرر من باشد. ضرر آن برای خود امام بیشتر بود... ما در اینکه دستخط این نامه و همچنین برخی از نامه هایی که این اواخر به نام امام منتشر شد از شخص امام باشد تردید داریم. آنها که اهل خط و خط شناس هستند تشخیص می دهند که این خط از امام نیست و متن آن هم با واقعیات جور در نمی آید و مضطرب است. ما اول احتمال این معنا را نمی دادیم چون به دستگاه امام اعتماد داشتیم ولی بعدا که دستخط این نامه را با سایر دستخطهای امام مقایسه کردند مشخص شد که خط نامه 68/1/6 که در اواخر عمر امام نوشته شده بسا خط امام نباشد و چنانکه چندین نفر به نقل از جمعی از خصیصین بیت امام گفتند نامه یا به خط آقای حاج احمد آقاست و یا خط آقای رسولی. ولی آقای انصاری به عنوان نامه امام آورد و به من تحویل داد."
نقل قولها و اسناد برگرفته از کتاب خاطرات آیت الله منتظری می باشد.
گفتم : بگو به من ، ای فاحشه ! که داد به باد
شرافت و غرور تو را ؟ ناله از دلش سر داد
کای احتیاج زاده ی زر ، مادر فساد
لعنت به روح مادر معروفه ی تو باد
]کارو[
ﺩﻣﺎﮔﻮﮊﻱ ﺭﺍ »ﻋﻮﺍﻣﻔﺮﻳﺒﻲ« ﻳﺎ»ﻣﺮﺩﻡﻓﺮﻳﺒﻲ« ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻛﺮﺩﻩ ﺍند ﻭ ﺁﻥ ﻋﺒﺎﺭﺗﺴﺖ ﺍﺯ ﺍﻏﻮﺍﺀ ﺧﻠﻖ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺩﺍﺩﻥ مواعید ﻭ ﺷﻌﺎﺭﻫﺎﻱﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ ﻭ دروغین.
ﺩﻣﺎﮔﻮﮒ ﻳﺎ ﻋﻮﺍﻣﻔﺮﻳﺐ ﻛﺴﻲﺍﺳﺖﻛﻪ ﺍﺩﻋﺎﻱﺍﻭ ﺩﺭﻭﻍ و ﺑﺎ ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻱ ﺑﻲﭘﺎﻳﻪ ﻭ ﺑﺪﻭﻥﭘﺸﺘﻮﺍﻧﻪ،ﺑﺎتحریف ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺳﻌﻲ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻮﻱ ﺧﻮﺩ ﺑﻜﺸﺪ ﻭ ﻣﻮﺍﻓﻘﺖ ﻭ تحسین ﻭ ﭘﺸﺘﻴﺒﺎﻧﻲ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺟﻠﺐ ﻛﻨﺪ .
ﺁﻭﺭﺩﻥ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺩﻣﺎﮔﻮﮊﻱ ﻳﺎ ﻋﻮﺍﻣﻔﺮﻳﺒﻲ ﺯﺍﺋﺪ ﺍﺳﺖ. ﺩﻣﺎﮔﻮﮊﻱ ﺑﻪ ﻣﺜﺎبه ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﺍﺳﺎﺳﻲﺗﺮﻳﻦ ﺍﺳﺎﻟﻴﺐ ﻭ ﻃﺮﺯ ﻋﻤﻞ ﺳﻴﺎﺳﺖاحزاب ﺑﻮﺭﮊﻭﺍﻳﻲ ﻭ ﺩﻭﻟﺖ ﻫﺎﻱ ﺿﺪ ﺧﻠﻘﻲ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺭﻭﺍﺝ ﻛﺎﻣﻞ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻳﻚ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺗﻲ ﻭ ﻋﻈﻴﻢ ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺭﺍﺩﻳﻮ، ﺗﻠﻮﻳﺰﻳﻮﻥ، ﺟﺮﺍﻳﺪ، ﺁﮔﻬﻲ ﻫﺎ، ﺭﭘﺮﺗﺎﮊ، ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ ﻫﺎ، ﻧﻄﻖ ﻫﺎ، ﻣﺮﺍﺳﻢ تشریفاتی ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﺳﺮﮔﺮﻡ ﺍﻳﻦﻛﺎﺭﺍﺳﺖ. ﻫﺪﻑ ﻫﻤﺎﻥﻃﻮﺭ ﻛﻪ گفتیم ﺍﻏﻮﺍﺀ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺳﺨﻨﺎﻥﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ، ﻛﺎﻫﻲ ﺭﺍ ﻛﻮﻫﻲ ﺟﻠﻮﻩﮔﺮ ﺳﺎﺧﺘﻦ و وعده هایﺳﺮﺧﺮﻣﻦﺩﺍﺩﻥ .
ﻧﻤﻮﻧﻪ دﻳﮕﺮ ﺩﻣﺎﮔﻮﮊﻱ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺩﺍﺧﻞ ﺗﻮﺩﻩ ﻣﺮﺩﻡ ﺯﺑﺎﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﻪ ﺑﺎﺭ ﻣﻲ ﺁﻭﺭﺩ ﺍﻏﻮﺍﻱ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺩﺍﺩﻥ ﺷﻌﺎﺭﻫﺎﻱ ﺑﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﺍﻧﻘﻼﺑﻲ ﻭ ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ، ﺍﻳﺮﺍﺩ ﺳﺨﻨﺎﻥ ﺑﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺟﻮﻳﺎﻧﻪ ﻭﻟﻲ ﺑﻲ ﻣﺤﺘﻮﻱ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﺪﻑ ﺁﻥ ﻫﻢ ﺟﻠﺐ ﻣﻮﺍﻓﻘﺖ ﻣﺮﺩﻡ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﺍﺗﻜﺎﺀ ﻫﻤﻴﻦ ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﮔﻲ ﺟﻤﻼﺕ ﻣﻄﻨﻄﻦ ﺑﺪﻭﻥ ﭘﺸﺘﻮﺍﻧﻪ ﻋﻤﻞ واقعا ﺍﻧﻘﻼﺑﻲ ﭘﻴﮕﻴﺮ ﻭ ﺍﺻﻮﻟﻲ ﺍﺳﺖ.
ﭼﭗ ﺭﻭ ﻫﺎ ﻣﻌﻤﻮﻻ ﺩﺭﺍﻳﺮﺍد ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦﺟﻤﻼﺕ ﻭ ﺩﺍﺩﻥ ﺍﻳﻦﮔﻮﻧﻪﺷﻌﺎﺭﻫﺎﻱ ﻋﻮﺍﻡﻓﺮﻳﺒﺎﻧﻪﭼﻴﺮﻩ دستند.
خانه سرخ و کوچه سرخ است و خیابان سرخ است
باری از خون ، پهنه ی برزن و میدان سرخ است
ده به ده ، پرچم خشم است که بر می خیزد
مزرعه زرد و چپر سبز و بیابان سرخ است
تا گل خونی فریاد در این باغستان
ساقه از ضربه ی شلاق زمستان سرخ است
وحشتی نیست از انبوه مسلسل داران
تا در این دشت ، غرور کینه داران سرخ است
رو سیاه است اگر، این شب مردم کش بد
تا دم صبح وطن ، سینه ی یاران سرخ است
با تو سرسبزی از ایثار سیه پوشان است
]ایرج جنتی عطایی[
در سرزمینی که سیاه مایه اش گران بهاتر است از سفید مایه اش
در سرزمینی که پهلوانانش فرزندان خود را بر زمین می کوبند ...
در سرزمینی که خرافات از دیوارها و گفتار مردمانش بالا می رود
در سرزمینی که گوسفندانش بر لب تیغ خودخواهی جان خود را استفراغ می کنند ...
در سرزمینی که مردمانش سفیدی را دوست دارند اما سیاهی را عادت کرده اند
در سرزمینی که عده ایی ماهی فروشند و عده ایی قلاب فروش
عده ایی چوب فروشند و عده ایی تبر فروش
عده ایی تاریک فروشند و عده ایی تاریخ فروش
عده ایی جوانه فروشند و عده ایی داس فروش
فقر هموطن را از یاد می برد ... دوست را نیز
فقر برادر را از یاد می برد ... پدر و مادر را نیز
آنگاه
عده ایی عاشقانه فروش می شوند و عده ایی عشق فروش
عده ایی خود فروش می شوند و عده ایی آدم فروش
عده ایی زهر فروش می شوند و عده ایی دشنه فروش
عده ایی کفن فروش می شوند و عده ایی گور فروش
و این سرزمین در آغاز قرن فضا
شیرخوارگان خود را رهسپار چوبه ی دار میکند ...
سرزمینی غریب و آشنا تر از هر آشنائی ...
]سعید قنبری[
